Dwunasty testowy lot pełnej dwustopniowej rakiety Starship, budowanej przez SpaceX nowej rakiety w pełni wielokrotnego użytku, która ma umożliwić załogowe misje na Księżyc i na Marsa, a także znacząco obniżyć koszty dostępu do orbity okołoziemskiej. Rakieta składa się z dwóch stopni – Super Heavy, boostera, oraz Starship, drugiego stopnia, który docelowo ma być także załogowym statkiem kosmicznym.

Będzie to pierwszy lot obu stopni rakiety w trzeciej wersji (tzw. Starship V3). Posiadają one znaczące modyfikacje w porównaniu do poprzedniej wersji:

• W boosterze liczbę lotek sterowych używanych podczas powrotu na Ziemię zmniejszono z 4 do 3, lecz każda z nich jest o ok. 50% większa i znacząco bardziej wytrzymała. Zostały one przesunięte niżej, aby zmniejszyć ekspozycję na ciepło z silników drugiego stopnia podczas separacji. Siłowniki oraz dużą część konstrukcji przeniesiono do środka głównego zbiornika paliwa, aby były one lepiej chronione.
• Struktura związana z uruchamianiem silników drugiego stopnia jeszcze przed fizyczną separacją od pierwszego stopnia (tzw. hot staging) została zintegrowana z pierwszym stopniem – nie będzie już odrzucanego pierścienia, który dodatkowo chronił zbiorniki w pierwszym stopniu.
• Tuba transferująca paliwo z głównego zbiornika do silników w boosterze została całkowicie przeprojektowana (obecnie jest ona zbliżona wielkością do pierwszego stopnia rakiety Falcon 9). Pozwala to na uruchamianie wszystkich 33 silników jednocześnie, co m.in. sprawi, że manewr obrotu boostera po separacji będzie szybszy i bardziej niezawodny.
• System ochrony termicznej w tylnej części boostera został przeprojektowany, systemy napędu i awioniki są teraz ściśle integrowane. Osłony pojedynczych silników zostały usunięte, dodano za to osłony w przestrzeni pomiędzy silnikami oraz dookoła systemu sterowania wektorem ciągu w 13 wewnętrznych silnikach. Usunięto także system gaśniczy zasilany dwutlenkiem węgla.
• W boosterze zamiast pojedynczego złącza pomiędzy rakietą i infrastrukturą naziemną używanego do tankowania (które jest odłączane w momencie startu) zastosowano dwa osobne złącza. Zwiększa to redundancję oraz sprawia, że mechanizmy przy złączach są mniejsze i mniej skomplikowane.
• W drugim stopniu praktycznie całkowicie przeprojektowano system napędu. Wprowadzono nowy sposób uruchamiania silników Raptor, zwiększono pojemność zbiorników paliwa i usprawniono system silników manewrowych. Zmniejszono przestrzenie, w których może zbierać się paliwo w przypadku wycieku.
• W tylnej części statku inaczej poprowadzono przewody paliwowe oraz elektryczne, co pozwoliło na pozbycie się osłon pojedynczych silników oraz dużej zamkniętej przestrzeni z tyłu, która wymagała kompleksowej kontroli warunków środowiskowych. System poruszania tylnymi lotkami sterowymi został zmodyfikowany, obecnie wykorzystywane są dwa siłowniki w każdej z nich zamiast pojedynczego siłownika z trzema silnikami. Celem jest lepsza redundancja oraz mniejsza masa i koszt.
• System separacji satelitów Starlink (tzw. PEZ Dispenser) usprawniono, stosując nowe siłowniki i układy elektryczne, co powinno zwiększyć szybkość wypuszczania poszczególnych satelitów.
• Nowy Starship jest przystosowany do dłuższych lotów dzięki bardziej wydajnym silnikom manewrowym, zaworom odcinającym gazy pod ciśnieniem, pełnej izolacji próżniowej systemu transferującego paliwo ze zbiornika dodatkowego (header tank), sterowanemu elektrycznie kriogenicznemu układowi recyrkulacji oraz dedykowanemu systemowi zarządzania interakcją między paliwem i silnikami podczas dłuższego pobytu w przestrzeni kosmicznej. Dodano również cztery stożki cumownicze, aby umożliwić dokowanie z innymi statkami Starship, a także przyłącza umożliwiające transfer paliwa między pojazdami.
• W obu stopniach zastosowano usprawnioną awionikę zaprojektowaną z myślą o częstszych lotach i pełnym wielokrotnym użyciu rakiety. W pojazdach znajduje się teraz ok. 60 zintegrowanych modułów awioniki, które są w stanie dostarczyć ok. 9 MW mocy szczytowej w systemie pozwalającym na odcięcie i zignorowanie uszkodzonego modułu bez wpływu na pozostałe. Wieloczujnikowy system nawigacyjny został zaprojektowany z myślą o precyzyjnm autonomicznym locie, zapewniając wysoką redundancję we wszystkich fazach nadchodzących misji oraz w różnych warunkach środowiskowych. Zastosowano nowe, precyzyjne czujniki radiowe do dokładnego pomiaru poziomu paliwa w warunkach mikrograwitacji, w szczególności ze względu na planowane w przyszłości operacje transferu paliwa w przestrzeni kosmicznej. Kamery mają dotarczać około 50 różnych ujęć, które będą transmitowane na żywo poprzez konstelację Starlink zapewniającą przepustowość do 480 Mb/s przy niskim opóźnieniu.
• Silniki Raptor 3 będą pracować ze zwiększoną siłą ciągu – w przypadku wariantu przystosowanego do pracy na poziomie morza z ok. 2255 kN do ok. 2450 kN, natomiast w przypadku wariantu przystosowanego do pracy w próżni z ok. 2525 kN do ok. 2695 kN. Czujniki oraz sterowniki są teraz zintegrowane z silnikami i ukryte pod osłoną termiczną, co pozwoliło na wyeliminowanie osobnych osłon pojedynczych silników w obu stopniach. We wszystkich wariantach silnika zastosowany został przeprojektowany system uruchamiania silników. Masę silników przystosowanych do pracy na poziomie morza zmniejszono z 1630 kg do 1525 kg. Ogólnie zaoszczędzono ok. 1 tonę masy na każdy silnik poprzez zmiany zarówno w samych silnikach, jak i powiązanych podsystemach.

Start po raz pierwszy odbędzie się z nowej platformy w Starbase w Teksasie (Pad 2). Kompleks zbiorników został rozbudowany, posiada on większą pojemność oraz więcej pomp, co pozwala na szybsze tankowanie. Ramiona na wieży startowej służące do łapania rakiety są krótsze, co pozwala na ich szybsze poruszanie. Ich główne siłowniki zmieniono z hydraulicznych na elektromechaniczne, aby poprawić prędkość, redundancję i niezawodność. Ramię ze złączami do tankowania górnego stopnia zostało wzmocnione, zoptymalizowano ułożenie jego elementów i podczas startu odchyla się ono teraz na większą odległość od rakiety. Dolna część platformy została całkowicie przeprojektowana, aby poprawić rozkład obciążeń, niezawodność mechanizmów i ochronę platformy podczas startu. Zastosowano nowy dwukierunkowy rozdzielacz płomienia i deflektor, zaprojektowany tak, aby wyeliminować ablację i zredukować potrzebę napraw pomiędzy startami.

Dla boostera Super Heavy głównym celem będzie przeprowadzenie w pełni udanego lotu, od startu, poprzez separację stopni, ponowne uruchomienie silników i symulowane lądowanie nad powierzchnią Zatoki Meksykańskiej. Nie jest planowany powrót do miejsca startu i łapanie przez wieżę, jako że jest to pierwszy lot nowej wersji boostera.

Starship, drugi stopień, ma wypuścić 20 symulatorów satelitów Starlink, które przypominają rozmiarami satelity Starlink V3 nowej generacji, a także dwa specjalnie zmodyfikowane satelity. Będą one miały za zadanie przetestować technologie pod kątem satelitów Starlink V3, a także przesyłać na Ziemię zdjęcia statku Starship, w szczególności osłony termicznej, aby operatorzy mogli przetestować metody analizy stanu osłony pod kątem gotowości do lądowania w miejscu startu podczas przyszłych misji. Niektóre z płytek osłony termicznej pomalowano na biało, aby zasymulować brakujące płytki – będą one celem obserwacji dla satelitów. Zarówno Starship, jak i ładunki znajdą się na trajektorii suborbitalnej bardzo bliskiej niskiej orbicie, i wejdą ponownie w atmosferę bez konieczności przeprowadzania dodatkowych manewrów. Planowany jest też kolejny test ponownego uruchomienia silnika Raptor w przestrzeni kosmicznej

Jeśli chodzi o ponowne wejście Starshipa w atmosferę, usunięto jedną płytkę osłony termicznej, aby zbadać różnicę w siłach aerodynamicznych działających na sąsiednie płytki. Celem przetestowania limitów wytrzymałości przeprowadzony zostanie manewr, który zwiększy naprężenia występujące w tylnych lotkach sterowych. Dodatkowo statek wykona skręt symulujący trajektorię powrotu na platformę startową w Starbase, która będzie wykorzystywana w przyszłych misjach.