Czternasty testowy lot pełnej dwustopniowej rakiety Starship, budowanej przez SpaceX nowej rakiety w pełni wielokrotnego użytku, która ma umożliwić załogowe misje na Księżyc i na Marsa, a także znacząco obniżyć koszty dostępu do orbity okołoziemskiej. Rakieta składa się z dwóch stopni – Super Heavy, boostera, oraz Starship, drugiego stopnia, który docelowo ma być także załogowym statkiem kosmicznym.

Był to pierwszy lot, podczas którego została osiągnięta pełna orbita – trajektorie wszystkich poprzednich lotów były zaplanowane tak, aby w razie problemów Starship pasywnie wszedł ponownie w atmosferę.

Na orbicie po raz pierwszy umieszczono 26 satelitów konstelacji Starlink w najnowszej wersji (Starlink V3), z których każdy posiada masę około 1900 kg i przepustowość transmisji danych 1 Tbit/s. Trzy z satelitów były wyposażone w dodatkowe kamery, co miało pozwolić na wykonanie zdjęć osłony termicznej statku, aby ocenić, jak zniosła ona start. Zgodnie z planem satelity mają zacząć pracować w sieci Starlink już kilka tygodni po starcie. Misja posiadała również oznaczenie Starlink Group 31-1.

Głównym celem dla boostera było przeprowadzenie całego lotu od początku do końca, wraz z udanym symulowanym lądowaniem w Zatoce Meksykańskiej. W porównaniu do poprzedniego lotu, podczas którego część silników miała problemy z ponownym uruchomieniem ze względu na zapychanie się przewodów paliwowych przez lód, wprowadzono usprawnienia zarówno jeśli chodzi o sprzęt, jak i oprogramowanie, aby taka sytuacja się nie powtórzyła. Plan l otu w całości się powiódł, wraz z symulowanym lądowaniem, pomimo że nieco ponad minutę po starcie wyłączył się jeden z 33 silników Raptor, a łącznie dwa silniki nie były używane podczas ponownych uruchomień.

Jeśli chodzi o statek Starship, jeden z zewnętrznych próżniowych silników Raptor wyłączył się około 7 minut po starcie, jednak misję kontynuowano i pojazd został prawidłowo umieszczony na orbicie na wysokości ok. 275 km nad Ziemią, jako że silniki próżniowe nie są używane w późniejszych fazach lotu. Po wypuszczeniu ładunku przeprowadzono deorbitację za pomocą uruchomienia pojedynczego silnika Raptor, i zakończono lot wejściem w atmosferę i kontrolowanym symulowanym lądowaniem nad powierzchnią oceanu. Statek miał spędzić na orbicie 10 godzin, okrążając Ziemię sześć razy, jednak ze względu na awarię silnika postanowiono nie ryzykować i skrócić czas na orbicie do trzech godzin. W statku wprowadzono szereg usprawnień na bazie danych z poprzedniego lotu, w tym również uzyskanych ze statku (Ship 40), który został odzyskany z powierzchni oceanu. Pojazd miał również testowo zamontowane dwie płytki osłony termicznej ze statku Ship 40.