Trzynasty testowy lot pełnej dwustopniowej rakiety Starship, budowanej przez SpaceX nowej rakiety w pełni wielokrotnego użytku, która ma umożliwić załogowe misje na Księżyc i na Marsa, a także znacząco obniżyć koszty dostępu do orbity okołoziemskiej. Rakieta składa się z dwóch stopni – Super Heavy, boostera, oraz Starship, drugiego stopnia, który docelowo ma być także załogowym statkiem kosmicznym.

Był to drugi lot obu stopni rakiety w trzeciej wersji (tzw. Starship V3). Posiadają one znaczące modyfikacje w porównaniu do poprzedniej wersji. Plan i cele tej misji były zbliżone do poprzedniego, dwunastego lotu testowego.

Dla boostera Super Heavy głównym celem było przeprowadzenie w pełni udanego lotu, od startu, poprzez separację stopni, ponowne uruchomienie silników i symulowane lądowanie nad powierzchnią Zatoki Meksykańskiej. Nie planowano powrotu do miejsca startu i łapania przez wieżę. Wprowadzono szereg modyfikacji, zarówno jeśli chodzi o elementy konstrukcyjne, jak i oprogramowanie, aby uniknąć problemów z poprzedniego lotu. Wtedy, ze względu na różnice w czasie uruchomianiu silników w statku, kierunek obrotu boostera po separacji stopni był odchylony o ok. 90 stopni. Teraz sekwencja startowa została zmodyfikowana, aby była bardziej odporna na takie sytuacje. Dodatkowo, podczas poprzedniego lotu pięć z 33 silników boostera miało problemy z ponownym uruchomieniem. Wprowadzono zmiany celem większej niezawodności, a także dostosowano kryteria alarmów prowadzących do przerwania sekwencji uruchomiania do warunków, które były obserwowane w praktyce. Niestety finalne uruchomienie silników nie powiodło się, początkowo uruchomiło się 10 z 13 silników, następnie kilka z nich wyłączyło się (nie jest jasne, jaka była dokładna planowana sekwencja) i booster uderzył ze sporą prędkością w powierzchnię oceanu.

Główne cele jakie planowano dla statku to separacja 20 satelitów Starlink, ponowne uruchomienie silnika Raptor w warunkach orbitalnych, a także ponowny kontrolowany powrót przez atmosferę i wodowanie w Oceanie Indyjskim. Wprowadzono poprawki, aby zapobiec problemom, które podczas poprzedniego lotu doprowadziły do wyłączenia jednego z silników. Wszystkie cele udało się osiągnąć, a po symulowanym lądowaniu nad powierzchnią oceanu statek przewrócił się, lecz nie uległ zniszczeniu i unosił się na powierzchni.

Po raz pierwszy w ładowni Starshipa umieszczone zostały rzeczywiste satelity Starlink trzeciej generacji (Starlink V3). Po wypuszczeniu ze statku miały one rozłożyć panele słoneczne i anteny i spróbować nawiązać połączenie z resztą konstelacji Starlink za pomocą komunikacji laserowej, co udało się w przypadku wszystkich satelitów. Były one na takiej samej trajektorii jak statek i weszły w atmosferę około 20 minut po separacji.

Sześć z satelitów zostało wyposażone w zestaw kamer, które miały przeskanować osłonę termiczną statku i przesłać obrazy na Ziemię, co ma pomóc przetestować i opracować metody analizy osłony termicznej na przyszłość. Kilka płytek zostało pomalowanych na biało, aby służyć jako cel do przetestowania obrazowania.

Przeprowadzony został również szereg eksperymentów związanych z osłoną termiczną statku. Przetestowane zostały różne sposoby mocowania płytek, a także zastosowane zostaną płytki mające mierzyć obciążenia, jako że trajektoria podczas startu była bardziej agresywna, aby zwiększyć maksymalny udźwig rakiety.